مقدمه: هاری، بیماری عفونی دستگاه عصبی مرکزی است که همه پستانداران و انسان را مبتلا می کند. مطالعه حاضر به منظور بررسی اپیدمیولوژی بیماری هاری در شهرستان شاهرود صورت گرفته است.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی داده های مرتبط با کلیه موارد حیوان گزیدگی در شهرستان شاهرود در سال 1387 بر اساس اطلاعات موجود در دفاتر ثبت موارد حیوان گزیدگی شهرستان جمع آوری گردید.یافته ها: در طی سال 1387 کل موارد حیوان گزیدگی 588 مورد بوده که اکثریت آن ها (%82.1) مرد بوده و محل سکونت %35.7 افراد شهر و %64.3 روستا بود. تنها دو مورد از موارد حیوان گزیده غیرایرانی بوده است. میزان بروز در شهر 129 و در روستا 497 در صد هزار نفر گزارش شده که به طور معناداری بیش تر از شهر می باشد. از کل موارد مورد گزش، 159 نفر (%27) در شهر و 429 نفر (%73) در روستا مورد گزش حیوانات قرار گرفته بودند. نوع حیوانات گزنده در اغلب موارد سگ (%79.1) و گربه (%12.6) بوده و گرگ، روباه و شغال در 12 نفر از موارد به عنوان عامل گزش گزارش شده اند. همه موارد گزش، واکسیناسیون خود را کامل نموده و در %82.3 حیوان گزنده پس از 10 روز زنده و %2 مرده و %15.6 وضعیت حیوان گزنده پس از 10 روز نامعلوم گزارش شده است. میزان بروز حیوان گزیدگی در شهرستان، 246 در صدهزار نفر محاسبه گردید.نتیجه گیری: حیوان گزیدگی هنوز یکی از مشکلات مهم بهداشت عمومی است که فعالیت های آموزشی همراه با بهبود همکاری های برون بخشی می تواند نقش به سزایی در کنترل موارد آن داشته باشد.

مقدمه: هاری، بیماری عفونی دستگاه عصبی مرکزی است که همه پستانداران و انسان را مبتلا می کند. مطالعه حاضر به منظور بررسی اپیدمیولوژی بیماری هاری در شهرستان شاهرود صورت گرفته است.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی داده های مرتبط با کلیه موارد حیوان گزیدگی در شهرستان شاهرود در سال 1387 بر اساس اطلاعات موجود در دفاتر ثبت موارد حیوان گزیدگی شهرستان جمع آوری گردید.نتایج: در طی سال 1387 کل موارد حیوان گزیدگی 588 مورد بوده که اکثریت آن ها (82.1%) مرد بوده و محل سکونت 35.7% افراد شهر و 64.3% روستا بود. تنها دو مورد از موارد حیوان گزیده غیرایرانی بودند. میزان بروز در شهر 129 و در روستا 497 در صد هزار نفر گزارش شده که به طور معناداری بیش تر از شهر می باشد. از کل موارد مورد گزش، 159 نفر (27%) در شهر و 429 نفر (73%) در روستا مورد گزش حیوانات قرار گرفته بودند. نوع حیوانات گزنده در اغلب موارد سگ (79.1%) و گربه (12.6%) بوده و گرگ، روباه و شغال در 12 نفر از موارد به عنوان عامل گزش گزارش شده اند. همه موارد گزش، واکسیناسیون خود را کامل نموده و در 82.3% حیوان گزنده پس از 10 روز زنده و 2% مرده و 15.6% وضعیت حیوان گزنده پس از 10 روز نامعلوم گزارش شده است. میزان بروز سالیانه حیوان گزیدگی در شهرستان، 246 در صدهزار نفر محاسبه گردید.نتیجه گیری: حیوان گزیدگی هنوز یکی از مشکلات مهم بهداشت عمومی است که فعالیت های آموزشی همراه با بهبود همکاری های برون بخشی می تواند نقش به سزایی در کنترل موارد آن داشته باشد.

مقدمه و اهداف: هاری بعلت مرگ و میر بالا در انسان و حیوانات از جمله زئونوزهای مهمی است که در ایران از دیر باز وجود داشته است و شیوع آن بویژه در حیات وحش همواره باعث ابتلای سایر حیوانات از جمله نشخوارکنندگان، سگ ها وگربه هایی که در تماس بیشتری با انسان هستند شده است. در کشور ما ایران، روند رو به افزایش جمعیت سگ ها و گربه های ولگرد در حاشیه شهرهای بزرگ و روستاها و آمار رو به گسترش موارد حیوان گزیدگی در بسیاری ازاستان های کشور، لزوم توجه بیشتر به کنترل بیماری هاری را در جمعیت های انسانی بیش از پیش خاطر نشان می سازد.روش کار: با توجه به تنوع اقلیمی و وقوع هاری در استان ایلام، در رابطه با اپیدمیولوژی این بیماری در جمعیت های حیوانی استان طی سال های 1373 تا 1382 پژوهشی انجام گردید.نتایج: در این دوره 4 مورد هاری انسانی گزارش شده که تمامی موارد بر اساس تشخیص بالینی بوده و از هیچکدام برای تایید تشخیص بالینی نمونه به آزمایشگاه ارسال نشده است. دو مورد از مبتلایان مرد و دو مورد زن بوده اند. در سه مورد، حیوان مهاجم سگ و در یک مورد گربه بوده است. هیچکدام از موارد فوق الذکر سابقه واکسیناسیون نداشته اند. در خصوص هاری حیوانی نیز جمعا 81 مورد تایید شده توسط انستیتو پاستور ایران ثبت شده است که شهرستان شیروان چرداول با 25 مورد و بعد از آن ایوان با 17 مورد هاری بیشترین موارد را گزارش کرده اند و از نظر توزیع فصلی نیز بهار بیشترین موارد را داشته است. در سال 1380 بیشترین موارد هاری حیوانی (33 مورد) گزارش شده است. طی سال های مورد بررسی، جمعا 2431 مورد حیوان گزیدگی انسانی در استان ایلام به ثبت رسیده است. روند بروز موارد حیوان گزیدگی در این دوره افزایشی بوده است؛ بطوریکه بیشترین موارد مربوط به سال 1382 با 457 مورد بوده است. نتایج این مطالعه همچنین نشان می دهد که موارد حیوان گزیدگی در مناطق روستایی بیشتر از شهری بوده است (0.01<p) و موارد حیوان گزیدگی در مردان نیز بطور معنی داری بیش از زنان بوده است (0.01<p). از نظر گروه های سنی، بیشترین موارد حیوان گزیدگی در سنین 29-10 سال بوده است و بر همین اساس 34.4 درصد از آنان از نظر شغل افراد محصل و بعد از آن کشاورزان (12.7 درصد موارد) بوده اند. از نظر بروز زمانی در فصل های زمستان و بهار بیشترین موارد مشاهده شده است (0.01<P).نتیجه گیری: توجه مستمر به اجرای برنامه های کنترل هاری در سطوح شهرستان و استان از جمله توصیه های اصلی این تحقیق است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

استان کرمان با مساحت بیش از یازده درصد از خاک ایران، به عنوان یکی از پهناورترین استان های کشور و با شرایط اقلیمی و آب و هوایی متنوع، از جمله استان هایی است که بیماری هاری در آن به صورت بومی وجود داشته و به علت بروز اپیدمی های هاری در گذشته و حال به  ویژه در مناطق جنوبی استان کرمان (جیرفت و کهنوج) توجه محققین را به خود جلب کرده است. با توجه به اهمیت استان کرمان از نظر وسعت جغرافیایی و شرایط اکولوژیک، بررسی بیماری هاری و حیوان  گزیدگی در جمعیت  های انسانی طی یازده سال به انجام رسید و پس از جمع آوری داده ها و تجزیه و تحلیل توصیفی و تحلیلی آمارها مشخص شد که از سال 1374 تا 1382 تعداد 10 مورد تلفات انسانی ناشی از هاری (2 زن و 8 مرد) گزارش شده است که بالغ بر40 درصد (4 نفر) از آنان در شهرستان کهنوج اتفاق افتاده است. در نیمی از موارد، حیوان مهاجم سگ و در نیمی دیگر روباه بوده است. میانگین سن بیماران، در افرادی که حیوان مهاجم سگ بوده است، 8/24 سال (با انحراف معیار 6/14 سال) و در افرادی که حیوان مهاجم روباه بوده است، برابر با 25/57 سال (با انحراف معیار 5/1 سال) گزارش شده است که از این حیث دارای اختلاف معنی داری می باشد. هیچکدام از بیماران برنامه درمان ـ پیشگیری ضد هاری نداشته اند. درطول مدت مطالعه (یازده سال یعنی از سال 1372 تا سال 1382)، موارد حیوان گزیدگی در این استان 22860 نفر بوده است که با توجه به تحلیل آماری، سالانه روند رو به رشدی را نشان می دهد (P<0.01). بیشترین میزان بروز (در صد هزار نفر) در شهرستان بافت (166 نفر) و کمترین آن در شهرستان زرند (63 نفر) بوده است بالغ بر60 درصد از موارد مربوط به مناطق روستایی و 40 درصد در مناطق شهری اتفاق افتاده است (P<0.05) و در 7/85 درصد از موارد، درمان کامل ضد هاری را دریافت نکرده اند. بیشترین گروه مواجهه یافته، افراد 10 تا 19 ساله بودند و موارد مذکر (76 درصد) به طور معنی داری بیشتر از افراد مونث (24 درصد) بودند (P<0.01). محل گزش و اعضای مجروح و آسیب دیده بدن به این شرح بوده: دست ها (41 درصد)، پاها (47 درصد)، تنه (7 درصد)، سر و صورت (3 درصد) و ناحیه گردن (2 درصد). حیوان های گزنده نیز به  ترتیب، سگ (86/82 درصد)، گربه (9/8 در صد)، شغال (5/1درصد)، روباه (64 درصد) و سایر حیوانات (1/6 درصد) بودند. بین میزان بارندگی سالانه و موارد حیوان  گزیدگی بر اساس ضریب همبستگی پیرسون، رابطه معکوس و معنی داری به دست آمد P=1.01)، (r=-0.5. نقش روباه در اپیدمیولوژی بیماری هاری در این استان مهم و قابل توجه به نظر می رسد. عدم درمان کامل ضد هاری در نسبت قابل توجهی از افراد حیوان  گزیده نیز شایسته توجه می باشد. افزایش سگ های ولگرد که منجر به افزایش حیوان گزیدگی می گردد، لزوم توجه و همکاری بین بخشی دستگاه های ذیربط را طلب می نماید.

زمینه و هدف:گزش حیوانات تهدیدی مهم برای سلامتی انسان است، زیرا عفونت متعاقب آن نظیر هاری کشنده است. این پژوهش با هدف تعیین اپیدمیولوژیک حیوان گزیدگی و تاثیر اتلاف سگ های ولگرد در روند بروز حیوان گزیدگی در شهرستان گالیکش طی سال های 91-1387 انجام گرفت.روش بررسی: مطالعه حاضر مقطعی با رویکرد توصیفی-تحلیلی است. تعداد 1712 مورد حیوان گزیده که طی سال های 91-1387 در شهرستان گالیکش ساکن بوده، به روش سرشماری وارد مطالعه شدند. اطلاعات از دفاتر ثبت مشخصات افراد حیوان گزیده جمع آوری و از طریق Spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: 1203 نفر (70.3 درصد) مرد و 509 نفر (29.7 درصد) زن بودند. دامنه سنی افراد مورد بررسی 1 تا 89 سال با میانگین و انحراف معیار 18.39±26.88 سال بود. اکثریت موارد گزش (92.3 درصد) مربوط به سگ بوده است. همچنین71.4 درصدگزش ها از ناحیه پا بوده است. بین جنس با محل سکونت و همچنین بین محل واقعه و مدت زمان تاخیر در نوبت اول واکسن ارتباط معنی داری وجود داشت 0.05)>P). اتلاف سگ های ولگرد تاثیری در کاهش بروز حیوان گزیدگی ندارد 0.05)<p). نتیجه گیری: انجام طرح اتلاف سگ های ولگرد به روش فعلی در شهرستان گالیکش تاثیری در کاهش بروز حیوان گزیدگی ندارد، لذا انجام برنامه های کنترلی، آموزش و آگاهی جامعه در این زمینه توصیه می گردد.

مقدمه: حیوان گزیدگی یکی از معضلات و مشکلات بهداشت عمومی است که بالقوه خطر ایجاد بیماری هاری را دارد. این پژوهش با همه گیر شناسی حیوان گزیدگی در شهرستان آق قلا در طی سال های 88-1379 انجام گرفت.روش ها: پژوهش حاضر توصیفی از نوع مقطعی می باشد. تعداد 13142 مورد حیوان گزیدگی ثبت شده در مرکز درمان هاری شهرستان آق قلا به روش سرشماری وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوری اطلاعات از طریق دفاتر ثبت مشخصات افراد مراجعه کننده به مرکز هاری شهرستان آق قلا بود. داده های جمع آوری شده از طریق آمار توصیفی به صورت توزیع فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار و آزمون کای اسکوئر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: تعداد 13142 مورد حیوان گزیده ثبت شده 9479 نفر ( 72.1درصد) مرد و 3663 نفر (27.9 درصد) زن بودند. اکثریت آنان (72.1 درصد) مرد بودند. میانگین و انحراف معیار مصدومین 17.8±25.0 سال و اکثریت آنان (84 درصد) ساکن روستا بود. اکثریت موارد گزش باتعداد 12893 (97.8 درصد) توسط سگ بوده و 69.6 درصد موارد در پا اتفاق افتاده بود. از نظر شغل دانش آموزان با 28.9 درصد بیشترین فراوانی را داشت. بیشترین فراوانی گزش در فصل بهار بود (28.8 درصد). میانگین بروز 1222 در یک صد هزار نفر محاسبه گردید. بیشترین میزان بروز با 1678 در یک صدهزارنفر در سال 1383 و کمترین آن با 1005 در یک صدهزار نفر مربوط به سال 1388 بود. بین فصل و تعداد گزش ارتباط معنی داری وجود داشت(P<0.05) .نتیجه گیری: میزان بروز حیوان گزیدگی در شهرستان آق قلا نسبت به دیگر مطالعات انجام شده در نقاط مختلف کشور بسیار بالا است. با توجه به صرف هزینه های زیاد ناشی از تزریق واکسیناسیون و سرم ضدهاری اقدامات لازم جهت کاهش این معضل ضروری به نظر می رسد.

زمینه و هدف: حیوان گزیدگی یک معضل بهداشت عمومی به شمار می رود. افزایش روزافزون موارد حیوان گزیدگی به دلیل ایجاد بیماری هاری، تلفات در دام ها و خسارت های اقتصادی، از اهمیت بالایی برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی اپیدمیولوژی حیوان گزیدگی در استان قم صورت گرفت.روش بررسی: این مطالعه به صورت توصیفی- گذشته نگر بر روی پرونده افراد دچار حیوان گزیدگی از فروردین سال 1386 تا اسفند سال 1391 در استان قم انجام شد. داده های گردآوری شده، با استفاده از آزمون مربع کای مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سطح معنی داری، p<0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: در طی این 6 سال، 7246 نفر مورد گزش حیوانات قرار گرفته بودند، ابتلا مردان (89.6%) به طور معنی داری بیش از زنان بود (p<0.01). میانگین سن افراد گزیده شده، 29.6±15.7 سال برآورد شد. میزان کلی بروز، 109.4 مورد در 100 هزار نفر بود. حیوان گزیدگی در فصل بهار (27.3%) به نسبت فصل های دیگر، شیوع بیشتری داشت و اغلب موارد (61.7%) توسط سگ گزیده شده بودند. در اکثر موارد (93.8%) اندام های مورد گزش دست و پا بود. سابقه واکسیناسیون در 81.5% مصدومان به صورت سه نوبتی اعلام شد. بین محل سکونت و گونه حیوان گزنده، ارتباط معنی دار آماری مشاهده گردید (p<0.01).نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه بروز حیوان گزیدگی در استان قم در مقایسه با سایر استان ها نسبتا بالا می باشد، لذا انجام اقدامات اساسی چون آموزش گروه های در معرض خطر، تشکیل کمیته اتلاف سگ های ولگرد، تقویت سیستم مراقبت و برنامه ایمن سازی ضروری به نظر می رسد.